2. Niedziela Adwentu

7 grudnia 2014 r.

25. I będą znaki na słońcu, księżycu i na gwiazdach, a na ziemi lęk bezradnych narodów, gdy zahuczy morze i fale. 26. Ludzie omdlewać będą z trwogi w oczekiwaniu tych rzeczy, które przyjdą na świat, bo moce niebios poruszą się. 27. I wówczas ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłoku z mocą i wielką chwałą. 28. A gdy się to zacznie dziać, wyprostujcie się i podnieście głowy swoje, gdyż zbliża się odkupienie wasze. 29. powiedział im podobieństwo: Spójrzcie na drzewo figowe i na wszystkie drzewa; 30. gdy widzicie, że już puszczają pąki, sami poznajecie, iż lato już blisko. 31. Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, iż blisko jest Królestwo Boże. 32. Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, a wszystko to się stanie. 33. Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą.

Łk 21,25-33


Szwajcarski pisarz Friedrich Dürrenmatt w krótkim opowiadaniu pt. ”Tunel” opisał wstrząsającą historię, która wydarzyła się w czasie podróży pociągiem. Student wybrał się w dwugodzinną podróż do miasta, w którym znajdował się uniwersytet. Wsiadł do zatłoczonego pociągu i zaczął szukać wolnego miejsca. Taszcząc swój bagaż, przeszedł przez wszystkie wagony i w końcu, w ostatnim wagonie znalazł jedyne jeszcze wolne miejsce siedzące. Usiadł, zapalił ulubione cygaro i przez dym patrzył, jak za oknem przesuwają się górskie krajobrazy, wioski i miasta, łąki i lasy. Jeszcze tylko przejazd przez tunel i niedługo podróż dobiegnie końca. Będzie mógł zająć się swoimi naukowymi doświadczeniami. Pociąg wjechał w tunel … i już dawno powinien go opuścić. Co się stało… tunel przecież jest krótki, a dziś – jakby nie miał końca. Pociąg jechał coraz szybciej i cały czas żadnego widoku za oknem, tylko ciemność. Inni pasażerowie nie zwrócili na to uwagi – rozmawiali, grali w szachy, spożywali posiłek. Dzieci zajęte były zabawą, a inne spały. Tylko nieliczni podróżni patrzyli z przerażeniem, że pociąg … i oni pogrążą się niedługo w zupełnej ciemności. Może ciemności śmierci.

 

Student zerwał się ze swego miejsca i znów przepychał się przez zatłoczone korytarze kolejnych wagonów.

 

W jednym z nich odnalazł kierownika pociągu. Czy wie pan co się dzieje? - zapytał. Kierownik pociągu uśmiechając się powiedział: Przecież jedziemy po szynach, tunel musi się wreszcie skończyć. Razem przeszli do pomieszczenia dla maszynisty. Nikogo tam nie było. Pociąg jechał coraz szybciej – jakby oderwał się od torów. Co zrobimy – pyta przerażony kierownik pociągu. Nic – odpowiada student. Nic, tylko Bogu możemy powierzyć swe życie i życie wszystkich, którzy jadą tym pociągiem.


Pisarz chce czytelnika obudzić z uśpienia.

 

Ludzie, biegnąc w życiu przed siebie, żyjąc w pośpiechu i byle jak, przerażeni znakami czasów, nie mając wolnej chwili na kontakt z Bogiem, tracą grunt pod nogami. Pociąg, do którego wsiedli, pędzi, pędzi i nic nie może go zatrzymać.


Do katastrofy blisko. Jaka przyszłość czeka człowieka?

Ludzie omdlewają z trwogi słysząc wiadomości o zamachach terrorystycznych w różnych rejonach świata; o ogromnym cierpieniu w Afryce, gdzie stale toczą się wojny domowe i powiększają się obszary biedy; o krajach, gdzie miliony osób jest nosicielami wirusa HIV…… Jaka jest przyszłość człowieka?

 

Co mówi o tym Biblia? Co na to mówi Jezus? Jego ewangelia zawiera jeszcze dramatyczniejsze opisy. Nie tylko opisuje katastrofę na ziemi, ale mówi też o zjawiskach w kosmosie. …”słońce się zaćmi, księżyc utraci swój blask, gwiazdy spadać będą z nieba” (Mt 24,29). Cały kosmos pogrąży się w chaosie.


Świat przeminie. Dlaczego tak musi się stać? Ponieważ święty i wszechmogący Bóg jest sędzią. Prorocy Starego Testamentu często mówią o „Dniu Pana”. Nie będzie to dzień radości. Będzie to dzień gniewu Bożego nad wszystkimi, którzy uparcie trwają w grzechu i odrzucają ewangelię Chrystusową. Prorok Izajasz tak opisuje Dzień Pana: "Bliski jest dzień Pana, który nadchodzi jako zagłada od Wszechmocnego. Oto nadchodzi dzień Pana, okrutny, pełen srogości i płonącego gniewu, aby obrócić ziemię w pustynię, a grzeszników z niej wytępić” (Iz 13,6,9).

 
Dlaczego tak jest? Dlaczego tak postąpi Bóg z tymi, których stworzył?

 

Dlatego, iż wina i grzech popełnione przez nas, ludzi, prowadzą do zniszczenia tej ziemi i wszechświata. Według proroka Izajasza niebo i ziemię Bóg powoła na świadków przeciw swojemu ludowi. Będą oskarżały w Dniu Pana. Natomiast ap. Jan w Objawieniu relacjonuje, jak niebo i ziemia przemijają przed obliczem wiecznego Boga. Nie mogą ostać się przed Bożą świętością i czystością. Niebo i ziemia skażone są bowiem ludzkim grzechem. Morza zamieniają się w zbiorniki chemicznych substancji, na lądzie piętrzą się góry śmieci. My, ludzie niszczymy stworzone przez Boga środowisko. Nasz niszczycielski wpływ widoczny jest na niebie i na ziemi.

 

Świat przemija, słońce i księżyc tracą swój blask. Nie jest to jednak ostatnie słowo w Biblii. Pan przybywa.


Gdy arcykapłan Kajfasz zapytał Jezusa: czy Ty jesteś Chrystus, Syn Boga? Jezus odpowiedział cytatem z Ps 110,1 i księgi Daniela 7,13 - "Tyś powiedział. Nadto powiadam wam: odtąd ujrzycie Syna Człowieczego siedzącego na prawicy mocy Bożej i przychodzącego na obłokach nieba” (Mt 26,64). To jest zapowiedź tego, czego Jezus jeszcze dokona. Dla proroka Daniela Syn Człowieczy jest ostatnim wielkim sędzią.


Jezus wskazał jasno Kajfaszowi: Ty sprawujesz dzisiaj sąd nade mną. Jednakże pamiętaj, ja jestem największym sędzią, przed którym kiedyś wszyscy będą musieli stanąć.

 

W drugą niedzielę Adwentu poznajemy przychodzącego Jezusa jako sędziego. Czy wiemy o tym i jesteśmy przygotowani, że Bogu będziemy musieli zdać sprawę ze swojego życia? On przyjdzie jako sędzia najwyższy, który wypowie wobec nas ostatnie słowo. I wtedy sami poznamy, jak Pan nas ocenia: jak mało miłowaliśmy, jak mało było w nas sprawiedliwości, dobroci, szczerości. Jak często łamaliśmy Boże przykazania, które przecież znamy na pamięć. Przed Bożym sądem wszyscy staniemy jako winowajcy, zasługujący na sąd i wieczne potępienie.

 

Abyśmy nie zginęli, to Najwyższy Sędzia pozwolił przybić się do krzyża. On sam przyjął za nas karę. Dlatego wraz z pieśniarzem możemy Mu dziękować:
Tyś Jezu Chryste, Boży Syn,
Pociechą, wybawieniem z win,
Twa krew, to nowy życia we mnie siew.

 

Możemy dzisiaj z radością w sercu wierzyć, że Jezus jest naszym, jest moim Panem. Nawet jeśli Jego panowania nie dostrzegamy. Nawet gdy widzimy, że na tym świecie tryumfuje zło, gdy informacje o wojnach i katastrofach nas przytłaczają, gdy nie mamy nadziei i widzimy tylko cierpienie, grzech i nędzę.

 

Bóg nie zostawia nas samych. Przychodzi na świat. Ważne jest Jego Słowo: Wyprostujcie się i podnieście głowy swoje, gdyż zbliża się odkupienie wasze (Łk 21,28). W środku wszystkiego, co trwoży i jest powodem lęku, znajduje się odkupienie.

 
Jezus każe spojrzeć na drzewa: „Spójrzcie na drzewo figowe i na wszystkie drzewa; gdy widzicie, że już puszczają pąki, sami poznajecie, iż lato już blisko. Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, iż blisko jest Królestwo Boże.”

 

W środku zimy, gdy śnieg przykrywa gałęzie drzew, wtedy właśnie powstaje nowe życie. Nie widać jeszcze wyraźnych znaków, ale to życie już kształtuje się w pączkach. Śnieg i mróz nie mają ostatecznego słowa. Pewnego dnia, gdy będzie zbliżać się wiosna, łuski okrywające pączki opadną i drzewo obudzi się do nowego życia.

 

Obserwujemy i doświadczamy tego każdego roku. Każdej wiosny przeżywamy cud nowego życia. I tak, mówi Jezus, jest z ziemią. Teraz jest zima, wieje mroźny wiatr. Przejmujące zimno mrozi wszystko. Ale wy: „podnieście głowy swoje”. Zima przeminie! Nadejdzie wiosna!


To jest radosna nowina, którą Jezus przynosi: Wiosna nastaje, lato już blisko! Przyjdę wkrótce! To, co smuci i trwoży ustąpi bezpowrotnie. Nadejście Dnia Pana jest tak samo pewne, jak to, że po zimie jest wiosna, a po wiośnie lato. Wierzymy, że nadejdzie dzień, w którym zobaczymy Jezusa jako potężnego sędziego, w Bożej chwale i Bożej mocy.

 

Nie zwątpienie, pośpiech czy zagubienie, nie tragedia i chaos jest naszym końcem. Najważniejszym jest Jezus – przychodzący Pan i Odkupiciel. Amen.

diakon Renata Raszyk
  • W co wierzymy?

    Biblijną naukę Kościoła Ewangelicko-
    Augsburskiego streszczają 4 zasady.

    sola Scriptura - jedynie Pismo
    sola Gratia - jedynie Łaska
    sola Fide - jedynie Wiara
    solus Christus - jedynie Chrystus

    czytaj więcej
  • Galeria fotografii

    • Codziennik kobiet
      Codziennik kobiet
    • 140 lat kościoła i 500 lat Reformacji
      140 lat kościoła i 500 lat Reformacji
    • O Reformacji w Toruniu
      O Reformacji w Toruniu
    • Już od 1 lipca...
      Już od 1 lipca...
    • Nagroda Korfantego dla bp. Niemca
      Nagroda Korfantego dla bp. Niemca
    • Czytanie Reformatora Tom 2
      Czytanie Reformatora Tom 2
    • Krok dalej w poznawaniu Boga
      Krok dalej w poznawaniu Boga
    • Dni otwartych drzwi
      Dni otwartych drzwi
    • Nabożeństwo i koncert reformacyjny
      Nabożeństwo i koncert reformacyjny
    • Piątek na EDK
      Piątek na EDK
  • O naszym Kościele

  • Kalendarz wydarzeń

    «Czerwiec 2017»
    Nd Pn Wt Śr Cz Pt So
            01 02 03
    04 05 06 07 08 09 10
    11 12 13 14
    19 20 21 22 23 24
    25 26 27 28 29 30