3. Niedziela po Epifanii

22 stycznia 2017 r.

Przybył więc znowu do Kany Galilejskiej, gdzie z wody uczynił wino. A był w Kafarnaum pewien dworzanin, którego syn chorował. Gdy ten usłyszał, iż Jezus przyszedł z Judei do Galilei, udał się do niego i prosił, aby wstąpił i uzdrowił jego syna, gdyż był bliski śmierci. Wtedy Jezus rzekł do niego: Jeśli nie ujrzycie znaków i cudów, nie uwierzycie. Rzecze do niego dworzanin: Panie, wstąp, zanim umrze dziecię moje. Rzecze mu Jezus: Idź, syn twój żyje. I uwierzył ten człowiek słowu, które mu rzekł Jezus, i odszedł. A gdy jeszcze był w drodze, wyszli naprzeciw niego słudzy z oznajmieniem: Chłopiec twój żyje. Zapytał się ich więc o godzinę, w której mu się polepszyło. Rzekli mu: Wczoraj o godzinie siódmej opuściła go gorączka. Poznał wtedy ojciec, iż była to ta godzina, w której Jezus powiedział do niego: Syn twój żyje. I uwierzył sam, i cały dom jego. To był drugi cud, który uczynił Jezus, gdy powrócił z Judei do Galilei.

J 4, 46 – 54


Umiłowani w Panu,

 

Jan opisuje siedem cudów, które dokonał Jezus. Liczba siedem nie jest tu bez znaczenia. W kręgu kultury opartej na Starym Testamencie liczba siedem ma znaczenie symboliczne. Występuje ona wiele razy na kartach Nowego Testamentu. Poza siedmioma cudami czwartej Ewangelii czytamy w Objawieniu św. Jana o siedmiu Kościołach w Azji Mniejszej, do których Chrystus nakazał Janowi napisać siedem listów. Liczba siedem symbolizuje całość, pełnię. Jan kończąc ewangelię pisze: Wiele innych cudów uczynił Jezus wobec uczniów, które nie są spisane w tej księdze; te zaś są spisane, abyście wierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga, i abyście wierząc mieli żywot w imieniu jego (J 20,30.31). Jezus przez cuda objawia chwałę swoją. Czyniąc cuda, pragnie, aby w Niego uwierzono.

 

Jezus różnie reaguje na prośby o pomoc i uzdrowienie. Jednym razem przychodzi i uzdrawia chorego sługę. Tak jest w wypadku sługi setnika rzymskiego. Ale setnik kazał posłańcom powiedzieć: Panie, nie trudź się, nie jestem bowiem godzien, abyś wszedł pod dach mój. Dlatego i samego siebie nie uważałem za godnego, by przyjść do ciebie; lecz powiedz słowo, a będzie uzdrowiony sługa mój (Łk 7,6.7). Innym razem gotowy jest uzdrowić dziecko dworzanina królewskiego, nie udając się do domu walczącego z chorobą. W wypadku chorego Łazarza, brata Marii i Marty z Betanii, Jezus zwleka z pójściem do Betanii. Jeszcze innym razem uzdrawia, z własnej inicjatywy.

 

Co decyduje o takiej, a nie innej postawie Jezusa? Na pewno nie decyduje o tym godność chorego lub proszącego o uzdrowienie. Także Jezus nie bierze pod uwagę narodowości. Uzdrawia Żydów, Samarytan i pogańskich Kananejczyków. Cudowny Lekarz w czynach, cudach i słowach objawia się światu. Decyzje Jezusa o sposobie uzdrowienia są suwerenne. Zbawiciel kieruje się jedynie duszpasterskimi przesłankami. Kiedy uważa, że jest potrzebna Jego obecność, udaje się do domów, gdzie pomocy potrzebują chorzy; kiedy uważa, że wystarczy Jego słowo, uzdrawia siłą swojej woli, będąc z dala od chorego. Płynie z tego dla nas pouczenie, że Jezus nie działa szablonowo i niczego nie możemy wymusić na Nim. Nam pozostaje prośba i zaufanie, że zostaniemy wysłuchani.

 

Przypatrzmy się jak działa Jezus w przypadku chorego syna dworzanina królewskiego!

 

Dworzanin przychodzi do Jezusa i prosząc Go, aby wstąpił i uzdrowił jego syna, gdyż był bliski śmierci. Na prośbę dworzanina Jezus odpowiada, zwracając się zapewne nie tylko do proszącego ojca chorego dziecka: Jeśli nie ujrzycie znaków i cudów, nie uwierzycie. Taka odpowiedź może sugerować, że Jezus nie znajdował w sercu dworzanina wiary. Ale przecież on przyszedł do Jezusa. Czym się kierował? Może dworzanin pomyślał sobie: Nazaretańczyk pomógł wielu ludziom, pójdę do Niego, może pomoże mojemu synowi. Jego „może” nie było wiarą, lecz raczej czymś bliższym kuszeniu Jezusa. Ale słowa dworzanina ujęły serce Jezusa i powiedział do niego: Idź, syn twój żyje. A wtedy dokonała się przemiana w sercu dworzanina.

 

Ewangelista pisze, że dworzanin uwierzył słowom Jezusa. Pośpieszył do do­mu, będąc pewnym, że słowa Mistrza z Nazaretu nie są puste. Rychło się przekonał, bo już w drodze mu doniesiono, że syn żyje i ma się dobrze. Donieśli mu o tym jego słudzy.

 

Wiara nie powinna opierać się na znakach i cudach, lecz na słowach Tego, który powiedział: Dana mi jest wszelka moc na niebie i ziemi. Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody... (Mt 28,18.19). Wiara jest ze słuchania słowa Bożego i ze świadectwa wiary żyją wierzący.

 

Uwierzyć na słowo! Uwierzyć, nie w kłamliwe i pełne nienawiści słowa świata, lecz na słowa Jezusa, słowa obietnicy Bożej. To są niezwykłe słowa. Z nimi związana jest zbawcza moc.

 

Ap. Jan relację o uzdrowieniu syna dworzanina królewskiego podsumowuje słowami: I uwierzył sam, i cały dom jego. Działanie i słowa Jezusa doprowadzają do wiary dworzanina. Uwierzył dworzanin, ale także uwierzył cały jego dom, to znaczy rodzina, wszyscy domownicy, słudzy.

 

Charakterystyczne jest, że podobne słowa znajdujemy w kilku miejscach Nowego Testamentu. Autor Dziejów apostolskich, Ewangelista Łukasz pisze, że na skutek spotkania z apostołem Pawłem i Sylasem nie tylko strażnik więzienia w Filippi uwierzył w Chrystusa, ale także jego dom i wszyscy dali się ochrzcić (Dz 16,33).

 

W czasach apostolskich i ojców Kościoła, zdarzało się, że żona była chrześcijanką, a mąż poganinem i odwrotnie. Słowa: I uwierzył sam, i cały dom jego i im podobne zdają się sugerować, że jest wolą Boga, aby mąż i żona, dzieci i wszyscy domownicy byli wierzącymi. Chrześcijański dom powinien tworzyć społeczność, która nie tylko oparta jest na ekonomiczno-gospodarczych zasadach, ale przede wszystkim na fundamencie wiary jakim jest Objawiony światu Jezus Chrystus.

 

Amen.

ks. Sebastian Mendrok
  • W co wierzymy?

    Biblijną naukę Kościoła Ewangelicko-
    Augsburskiego streszczają 4 zasady.

    sola Scriptura - jedynie Pismo
    sola Gratia - jedynie Łaska
    sola Fide - jedynie Wiara
    solus Christus - jedynie Chrystus

    czytaj więcej
  • Galeria fotografii

    • Wspomnienie s. Danuty Gerke
      Wspomnienie s. Danuty Gerke
    • Rodzinne wczasy na Mazurach
      Rodzinne wczasy na Mazurach
    • Reformacji i Górny Śląsk
      Reformacji i Górny Śląsk
    • Rasizm jest grzechem
      Rasizm jest grzechem
    • Budujmy więź z Jezusem
      Budujmy więź z Jezusem
    • Kto wygłosi kazanie
      Kto wygłosi kazanie
    • egzegeza.pl
      egzegeza.pl
    • O diakonii wczoraj i dziś
      O diakonii wczoraj i dziś
    • Reformacja – powrót do różnorodnej normalności
      Reformacja – powrót do różnorodnej normalności
    • Kościoły Pokoju na liście Pomników Historii
      Kościoły Pokoju na liście Pomników Historii
  • O naszym Kościele

  • Kalendarz wydarzeń

    «Marzec 2017»
    Nd Pn Wt Śr Cz Pt So
          01 02 03 04
    05 06 07 08 09 10 11
    12 13 14 15 16 17 18
    19 20 21 22 23 24 25
    26 27 28 29 30 31