english version
Hasła biblijne na dzisiaj Ukryj hasła biblijne

Spowiedź

1. Materiał biblijny: Mat. 9,1-8; Łuk. 5,20-24; Mat. 16,13-19; 18,18; Jan 20,22.23; Łuk. 10,16; I Jana 1,8.9; Łuk. 18,9-14; Ps. 32,2-5.


2. Dobrym przygotowaniem do sakramentu Ołtarza jest spowiedź. Wprawdzie spowiedź jest czymś niezależnym od sakramentu i może występować oddzielnie, nie jest natomiast wskazane przystępowanie do Stołu Pańskiego bez spowiedzi, Byłoby to wbrew temu, co pisze apostoł Paweł w I liście do Koryntian 11, gdzie ostrzega przed nie- godnym spożywaniem Wieczerzy Pańskiej. Gdy współpracownik Lutra - Karlstadt urządził Komunię św. bez spowiedzi, Luter stanowczo przeciwko temu wystąpił. Konfesja Augsburska w art. XXV głosi: "Nie zwykliśmy nikomu udzielać ciała Pańskiego bez uprzedniego wyspowiadania się i rozgrzeszenia".


3. Spowiedź jest ważną sprawą higieny duchowej, sposobem oczyszczania duszy z grzechów. Chrystus Pan miał Boski przywilej i prawo odpuszczania grzechów i często z tego prawa korzystał (Łuk. 5,20.24). To prawo przekazał Jezus ludziom działającym w Jego imieniu w Kościele (Mat. 16,19; 18,18). Udzielając prawa odpuszczania grzechów Piotrowi, Jezus wyraził się obrazowo: "I dam ci klucze Królestwa Niebios; i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie". Kto ma prawo odpuszczania grzechów, tym samym otwiera drzwi do Królestwa Niebios. Dlatego prawo odpuszczania i zatrzymania grzechów zostało w Katechizmie określone jako władza kluczów. Piotrowe pełnomocnictwo zostało rozciągnięte na wszystkich uczniów Jezusa : "Którymkolwięk grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są zatrzymane" ( Jan 20,23 ) . Przedstawiciele Kościoła w chwili spowiedzi nie działają wobec nas w swoim własnym imieniu, lecz w imieniu Jezusa Chrystusa. "Dlatego w miejsce Chrystusa poselstwo sprawujemy, jak gdyby Bóg przez nas upominał; w miejsce Chrystusa prosimy: Pojednajcie się z Bogiem" (II Kor. 5,20).


4. Spowiedź składa się z dwóch części: z wyznania grzechów i z absolucji, czyli rozgrzeszenia.


Jeśli wyznanie grzechów ma być prawdziwe i szczere, człowiek musi dojść do ich poznania. W tym celu spojrzyj na swoje życie i oceń je w swym sumieniu przed Bogiem. Może ci w tym bardzo pomóc rozważanie Kazania na górze (Mat. 5-7). Przypomnij sobie wszystkie przykazania, zastanów się nad znaczeniem 15 rozdziału Ewangelii św. Łukasza. Przeczytaj uważnie Psalmy 6,32 i 51. Pomódl się słowami pieśni "Z głębokiej nędzy" (nr 418). W Śpiewniku są również modlitwy związane ze spowiedzią.


"Badaj mnie, Boże, i poznaj serce moje, Doświadcz mnie i poznaj myśli moje!


I zobacz, czy nie kroczę drogą zagłady,


A prowadź mnie drogą odwieczną!" (Ps. 139,23-24).


Kościół nasz stoi na stanowisku, „że wyliczanie występków nie jest konieczne i że nie należy obciążać sumień troską o wyliczanie wszystkich występków, ponieważ nie jest rzeczą możliwą wymienić wszystkie występki, jak świadczy Psalm: «Uchybienia — któż znać może?* oraz słowa Jeremiasza: «Przewrotne i niezbadane jest serce ludzkie». Gdyby więc odpuszczane były tylko te grzechy, które się wyszczególnia, nigdy by sumienia nie mogły zaznać spokoju, wielu bowiem grzechów ani pojąć nie można, ani spamiętać. Starożytni pisarze Kościoła także poświadczają, że wyliczanie nie jest konieczne, albowiem w dekretaliach przytoczono Chryzostoma, który tak mówi: — Nie mówię ci, abyś publicznie występował lub obwiniał przed innymi, lecz chcę, byś był posłuszny prorokowi, mówiącemu: «Wyjaw swą drogę przed Bogiem*. Przeto w modlitwie wyznaj swe grzechy Bogu, sędziemu prawdziwemu" (Konfesja Augsburska XXV).


5. Przekroczenie Bożego przykazania jest obrazą Boga, uświadomienie sobie tego wywołuje lęk, skruchę i żal oraz pragnienie poprawy życia. Bóg wymaga pokutującego serca. Po takim przygotowaniu zmawiamy publicznie w chwili spowiedzi modlitwę spowiednią:


Wszechmogący Boże, miłosierny Ojcze! Ja biedny, nędzny, grzeszny człowiek wyznaję przed Tobą wszystkie grzechy i przewinienia moje, popełnione myślą, mową i uczynkiem, którymi zasłużyłem na Twe doczesne i wieczne kary. Żałuję za nie szczerze i z całego serca i proszę Cię dla niezgłębionego miłosierdzia Twego i dla niewinnej i gorzkiej męki i śmierci umiłowanego Syna Twego, Jezusa Chrystusa, bądź mnie niegodnemu, grzesznemu człowiekowi łaskaw i miłościw, odpuść mi wszystkie grzechy moje i dopomóż łaskawie przez moc Ducha Twego Świętego do poprawy życia mego. Amen.


Następnie ksiądz pyta penitentów:
Przed obliczem wszechmogącego Boga pytam się każdego z was:
Czy żałujesz za grzechy swoje? Odpowiedz: Żałuję. Penitenci odpowiadają: Żałuję.


Ks.: Czy wierzysz w odpuszczenie grzechów i pojednanie z Bogiem przez Jezusa Chrystusa? Odpowiedz: Wierzę. Penitenci odpowiadają: Wierzę.


Ks.: Czy pragniesz z pomocą Ducha Świętego poprawić życie swoje?
Odpowiedz: Pragnę. Penitenci odpowiadają: Pragnę.


Następnie ksiądz udziela rozgrzeszenia: Tak rzekł Pan nasz Jezus Chrystus do swoich apostołów: Którymkolwiek grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, którymkolwiek zatrzymacie, są im zatrzymane.


Przeto jako powołany i ustanowiony sługa Jezusa Chrystusa i Jego świętej Ewangelii zwiastuję wszystkim pokutującym łaskę Bożą i odpuszczam wam w miejsce Chrystusa grzechy wasze w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.


Szczere wyznanie grzechów jako wyraz wiary w Bożą łaskę jest jedyną drogą do usprawiedliwienia przed Bogiem. Wiara jedynie zbawiająca polega na pewności, że Bóg jest naszym Stworzycielem i Ojcem, że nam przebacza i jest nam łaskawy dla umiłowanego Syna swego, przez którego nas odkupił i obdarzył Duchem Świętym.